Nov. 26
-Wat een hond mee krijgt, en hoe wij ons er (soms niet) bewust van zijn-
Een middag, een avond, een vreemde nacht en een ochtend in het recente verleden.
Mijn hond op “vol alarm” in gedrag, in doen en laten.
Op het moment dat het zich afspeelt WEET ik niet feitelijk waar zijn gedrag vandaan komt.
Op basis van ervaring en het contact wat ik met mijn hond heb
heb ik wel een heel sterk vermoeden.
Dat vermoeden gaat 2 kanten uit. (de andere optie geeft )
Gezien de intensiteit van zijn gedrag, valt er eigenlijk gelijk al weer 1 af omdat dit doorgaans minder intense en andere reacties geeft
Gedrag (dat in totaal een middag, avond, nacht en ochtend aanhield):
Extreem “zwaan-kleef-aan”,
Niet van mijn zijde willen wijken wat aanvoelt als een mengeling van er voor mij willen zijn
maar ook zeker niet alleen/zonder mij(n) steun willen zijn
De voordeur niet uit willen
De achterdeur niet uit willen
Zijn plasje niet doen op de voor hem bekende plekken willen doen
Niet willen eten
Hijgen
Zoeken
Omhoog staren
Niet kunnen ontspannen/hogere spierspanning in t lijf zichtbaar/ geen rust kunnen vinden
En dan ineens is het weg.
Een paar zuchten,
schudden,
voorzichtig onderzoekend,
druk snuffelend,
weer stapjes in de buitenwereld,
weer de behoefte doen op de bekende plekken,
weer eten.
Ik ben “bang”/ ga ervan uit dat hij wederom een afscheid gewaar is geweest.
Één die laat zien dat honden die dit oppikken, geen onderscheid ervaren tussen ervaren/voelen/meekrijgen wanneer een dier/andere hond en wanneer een mens “overgaat”.
Hooguit zit er verschil in intensiteit. Maar of dat zit in het verschil mens-dier, of in de manier waarop, valt voor mij (nog?) niet te zeggen.
Ëén die laat zien dat wanneer het enigszins in de directe fysieke omgeving plaatsvind, zij die dit oppikken, ook dit loslaten van het aardse door een mens meekrijgen
En één die laat zien dat het afscheid soms een langer proces kan zijn, waarvan een groter gedeelte waargenomen/gevoeld/ervaren wordt.
Snel daarna werd alles duidelijk, ik schrok toen de informatie tot mij kwam, ik had het -nog- niet zien aankomen.
Maar wederom was mijn lieve 4voeter extreem accuraat.
Ook het langer aanhouden van de verschillende gedragingen/signalen die elkaar afwisselde, werden verklaarbaar
Omdat het nu een 2e keer was dat we dit zo samen meemaakte,
kon ik me makkelijk overgeven aan het idee dat hij zeer waarschijnlijk gelijk had.
Ook al wist ik nog niet hoe en wat.
En ook al was het wat intenser dan de vorige keer en duurde het geheel een middag, avond, nacht én ochtend.
Er was connectie tussen ons, rust en vertrouwen.
Het was oké, bij leven hoort afscheid en dood.
Honden/dieren krijgen dat duidelijk mee, op hun eigen manier.
Dat valt voor mij nu niet meer te ontkennen.
Ik ben alleen maar dankbaar dat ik getuige mocht zijn van dit wonderlijk geheel,
wederom lessen mocht leren,
mocht steunen en begeleiden,
gewaarschuwd en gesteund mocht worden.