2018:
Zomaar op een dag ergens in 2018 werd ik om ongeveer tien uur in de avond werd gebeld. Een bekende op vakantie was haar hond kwijt. In de consternatie van het moment was de deur van het vakantiehuisje per ongeluk open blijven staan en hond-lief had zijn kans schoon gezien en was zijn neus achterna gegaan. Sommige rassen/kruisingen voelen die noodzaak nu eenmaal sterker dan anderen. Uiteraard op de meest logische plekken meteen gekeken maar “meneer” was nergens te vinden. Na ongeveer drie kwartier, wetende dat het donker ging worden, waren de eigenaren toch wel flink ongerust geworden. Ik werd gebeld met de vraag of ik contact kon leggen met de hond. Een dilemma. Er ging van alles door mijn hoofd: “Ze staan te dicht bij, ik doe geen vermissingen, krijg ik wel contact, gaat er geen kostbare tijd verloren?” Maar ook: “Ik kan toch niet niks doen, ik zou ook graag hulp en steun hebben als ik in zo’n situatie zou zitten…” Afijn, ik besloot een poging te wagen tot contact leggen. Zo onverwacht en met de eigenaar nog aan de telefoon die zich – terecht – zorgen maakte lukte het in eerste instantie niet goed. Ik kreeg wel beelden door van bepaalde omgevingen die de eigenaar herkende maar ik voelde ook een opkomende paniek. Naar het leek van het dier zelf. De gecommuniceerde beelden werden een grote wirwar welke als te snel vooruit gespoelde film voorbij kwam. Geen touw aan vast te knopen. Ik ving communicatie op die wees op angst om “stout” te zijn geweest, baasjes die wellicht boos zouden zijn, hij was immers “weggelopen”. Tegelijk voelde ik de ongerustheid van de eigenaar door de telefoon. Op de door mij aangegeven plaatsen n.a.v. de doorgekregen beelden was al gekeken, en zomaar heen en weer blijven lopen (wat de hond naar het leek ook al aan het doen was) leek niet zinvol. Wetende dat eigenaar en hond open staan voor telepathisch communiceren gaf ik een stukje bewustwording aan de eigenaar mee. Toen besloot ik het telefoongesprek te beëindigen en in alle rust zelf ook te proberen contact te zoeken. De hond was vooral bezig met “hoe los ik dit op, hoe kom ik terug bij mijn baasjes”, en daar zo druk mee dat communicatie nauwelijks mogelijk was. Dergelijke verwarring en paniek bij een dier in dergelijke situaties, en het daarmee ontstaan van te onduidelijke communicatie, is één van de redenen waarom ik geen vermissingen doe. Ik besloot het anders aan te pakken. Ik had een aantal herkenningspunten gevraagd aan de eigenaar omtrent het vakantiehuisje waar ze verbleven om zo te proberen de hond via beelden weer terug naar het huisje te laten lopen. Ook dat bleek lastig aangezien ik alleen een omschrijving uit tweede hand had. De eigenaar had bevestigd dat hun auto naast het huisje stond. Een herkenningspunt dat zowel de hond als ik erg goed kennen. Ik besloot me daar op te richten. Duidelijk vroeg ik de hond eens stil te staan, en gaf aan dat ik wilde helpen. De hond voelde voor mij als verbaasd en leek daadwerkelijk stil te gaan staan. Ik hielp de hond aarden omdat dit rust en overzicht terug brengt en het bewust handelen stimuleert. Vervolgens visualiseerde ik hun auto voor hem. Die ken je toch? vroeg ik. ”Ja tuurlijk”. “OK waar staat die auto, waar vandaan ben je aan je alleen – wandeling begonnen?” Het leek of ik wat diepe ademhalingen voelde, en vervolgens weer een versnelling van beelden en gevoelens. Ik was hem weer kwijt. Ik bleef de auto visualiseren met daarnaast een huisje waarin de baasjes op hem wachtte en visualiseerde hem al krabbend aan de deur. In de hoop dat hij nu gericht onderweg was/zou gaan naar dat herkenningspunt. Meer kon ik op dat moment en van die afstand niet doen, helaas.
Bij niet wetenschappelijk ondersteunde technieken zoals communiceren met dieren weet je nooit zeker wat de invloed ervan is op de uitkomst van de situatie. Feit is wel dat ik na ruim een kwartier het heerlijke bericht kreeg dat “Meneer de Avonturier” weer veilig binnen was. Hij had zichzelf zojuist gemeld door aan de deur van het vakantiehuisje te krabben.
Eind goed, al goed. Hopelijk hebben ze met z’n drieën nog een heerlijke vakantie gehad.
