10 april 2021

Rouwen om je (Huis-)Dier

-dit artikel is tijdelijk te lezen op de website maar is ook te vinden op de facebook en instagram pagina van nanetn-inspired-

ROUWEN OM EEN DIER:
De impact van het verlies van een dier hangt o.a. af van de band die je met je dier had, je eigen sensitiviteit, de rol en eventuele taak die een dier in het gezin/de roedel/het dagelijks leven had. Daarom is het rouwproces voor iedereen anders.

Rouwen doe je nooit fout, het is een individueel gekleurd proces. Letterlijk voor iedereen anders. Een aantal herkenbare punten in dat proces kunnen wellicht zijn:

  • Het missen van de dagelijkse routine. Waar het je eerst nog redelijk afgaat omdat je je bewust bent van het afscheid wat net geweest is, kan het gemis van deze rituelen later hard inslaan en je van je stuk brengen
  • Het gevoel dat je in je omgeving tegen een muur aan loopt van “het was maar een dier” en daardoor je gevoelens weg drukt (denkt weg te moeten drukken)
  • Het gevoel gewoon maar te moeten doorgaan terwijl je innerlijke wereld stil staat en je je misschien wel totaal overwhelmed voelt
  • Niet om kunnen gaan met de rust na de chaos, na een (lang) intensief ziek zijn van/intensief zorgproces voor het dier. Of juist opluchting voelen overschaduwd door schuldgevoel daarover
  • Na verloop van tijd je onbegrepen en weggedrukt voelen door de buitenwereld wanneer je voor hen “wel lang genoeg” gerouwd hebt. De verwachtingen van buitenaf er over heen te moeten zijn en weer volledig aan het dagelijks leven te kunnen deelnemen. Dit kan bij jou de druk opvoeren
  • En in een nog later stadium niet te weten wat te doen, wat te (mogen) voelen wanneer je plotseling overvallen wordt door iets wat een herinnering trickerd en je overmand wordt door een mix van hevige emoties

Gelukkig wordt er steeds meer bekend over de rol die een dier kan innemen in het leven van een mens, en daarmee groeit voorzichtig de acceptatie van gevoelens die daarbij horen. Maar ik denk zomaar dat we daarin nog een weg te gaan hebben.

Tips in deze is lastig. Juist omdat het zo’n individueel gekleurd proces is. Toch wil ik je de volgende handvatten meegeven:

Daar waar anderen zeggen “de tijd heelt”, geef ik er de voorkeur aan om te zeggen “tijd creëert afstand tot emoties”. Door die afstand gaan de scherpste randjes van de emoties, het verdriet, de pijn af. Dat creëert ruimte voor het herinneren en voelen van de mooie momenten en herinneringen. Herinneringen waarom je kunt lachen, herinneringen om te koesteren. Dus gun jezelf die tijd die jij nodig hebt

  • Omring je met mensen die je de ruimte geven om te voelen wat je voelt, zonder te oordelen. Met wie je erover praten kan wanneer je daar behoefte aan hebt
  • Veroordeel jezelf niet, durf te voelen wat je voelt. Laat die gevoelens toe, loop er niet voor weg Wees niet bang om in herhaling te vallen wanneer je praat over het afscheid en je verdriet. Rauwe, heftige emoties raak je niet in één keer kwijt
  • En wanneer je de behoefte hebt op dieper niveau los te laten en toch vast te houden kun je denken aan een mooi ritueel gekoppeld aan een plek of voorwerp waar je naar terug kunt keren of wat je bij je kunt dragen, naar behoefte
  • Naast dit alles is er ook de mogelijkheid een afscheidsconsult aan te vragen voor je dier. Dit kan wanneer je dier al is overleden of wanneer je gepland afscheid gaat nemen van je dier (euthanasie). Je kunt hiervoor bij mij terecht maar ook bij velen van mijn collega’s, te vinden via internet.
    Nogmaals rouwen is een individueel gekleurd proces veroordeel jezelf niet, en veroordeel een ander die daar doorheen gaat niet. Toon begrip voor jezelf of de ander, geef het tijd en bied daar waar mogelijk en gewenst steun. Koester wat was, omarm wat komt.

Behoefte om van je af te praten over jouw overleden dier, of een afscheid wat komen gaat? Neem gerust contact op.

error: zie Diclaimer!